Դալլաքյան Մարիամ👼

1. Ո՞ր շարքում են  տարրերը  ներկայացված  ըստ  երկրակեղևում  դրանց  տարածվածության    

  նվազման.

1) ալյումին, թթվածին, սիլիցիում, երկաթ                   3) թթվածին, սիլիցիում, ալյումին, երկաթ

2) սիլիցիում, թթվածին, ալյումին, երկաթ                    4)թթվածին, ալյումին, երկաթ, սիլիցիում

2. Ո՞րն  է  երկրակեղևում  առավել  տարածված  մետաղը.

1) ալյումին                             2) պղինձ                                     3) երկաթ                           4) մագնեզիում

Ինձ այստեղ չթողնես, տղաս….

Շատ հուզիչ պատմություն էր: Կոմիտասը գտնվում էր Վիլ–ժուիֆ հիվանդանոցում  շատ ծանր վիճակում: Նա լուռ էր և  չէր ցանկանում խոսել ոչ ոքի հետ: Բժիշկների ցուցմունքով բոլոր բարեկամները  այցելում էին Կոմիտասին, խոստումներ տալիս: Երբ Կոմիտասին այցելեց  Սեղբոս Ակնունին, ապա  Կոմիտասը աղերսեց նրան, որ  չթողնի իլ–ժուիֆում, այլ տանի իրենց դրախտավայր:

Բումերանգը

Մհեր Իսրայելյանի «Բումերանգ» պատմվածքի հիմնական գաղափարը ընկերության իրական արժեքն ու մարդու կյանքում ընկերների նշանակությունն է։ Պատմվածքի սկզբում ընկերությունը ներկայացվում է որպես շատ ամուր կապ․ տղաները արյունով են «կնքում» իրենց ընկերությունը և հավատում են, որ այն պետք է ամբողջ կյանքում պահպանվի։ Բումերանգը այստեղ դառնում է խորհրդանիշ․ ինչպես այն վերադառնում է նետողին, այնպես էլ մարդու արած լավ կամ վատ արարքները կարող են մի օր վերադառնալ իրեն։ Նույն գաղափարն է արտահայտվում նաև Ծիպոյի պատմության մեջ։ Տղաները տարիներ շարունակ իրենց ընկերությունը համարում են անխախտ, բայց երբ Ծիպոն հեռանում է Ավստրալիա, ժամանակի ընթացքում նրանց միջև եղած կապը թուլանում է, և կարոտն ու հիշողությունները աստիճանաբար մարում են։ Հետաքրքիր է նաև, որ Ծիպոն վերադառնալուց առաջ յուրաքանչյուր ընկերոջ առանձին ասում է, որ միայն իրեն է վստահում իր վերադարձի գաղտնիքը։ Այդ պատճառով բոլորն էլ մտածում են, որ հենց իրենք են Ծիպոյի ամենամոտ ու ամենակարևոր ընկերը։ Բայց վերջում ոչ ոք չի դիմավորում նրան օդակայանում։ Այս դրվագը ցույց է տալիս, որ երբ մարդը սկսում է ընկերությունը չափել միայն իր նկատմամբ ստացած ուշադրությամբ, իրական ընկերությունը կարող է վերածվել սպասումների ու հիասթափության։ Պատմվածքում նաև քննարկվում է այն հարցը, թե արդյո՞ք իսկական ընկերությունը գոյություն ունի և ինչքան կարող է այն տևել։ Հեղինակը միանշանակ պատասխան չի տալիս, այլ ստիպում է ընթերցողին մտածել այդ մասին։ Ընկերոջ տատը կարծում էր, որ մարդը նեղության մեջ լավ ընկեր լինել չի կարող, իսկ պատմողի պապը ասում էր, որ ընկերությունը ժամանակավոր է, սակայն իր սեփական կյանքում հենց ընկերներն են իրեն դժվար պահերին օգնել։ Այս հակասությունների միջոցով հեղինակը ցույց է տալիս, որ ընկերությունը շատ բարդ ու բազմակողմանի երևույթ է։ Վերջում տաքսու վարորդի «Ընկերությունն անմահ է» պատասխանը կարծես նորից հաստատում է ընկերության գաղափարի կարևորությունը, բայց Ծիպոյի արձագանքը ցույց է տալիս, որ նա արդեն ուրիշ կերպ է հասկանում այդ բառը։ Այսպիսով, պատմվածքը միայն ընկերության մասին չէ․ այն նաև ժամանակի, հեռավորության, հիշողության, մարդու սպասումների և այն մասին է, որ մեր արարքները կարող են բումերանգի նման վերադառնալ մեզ։ Հեղինակը միաժամանակ և՛ կատակով, և՛ մի փոքր տխուր ձևով ցույց է տալիս, որ իսկական ընկերությունը միայն միասին ուրախանալը չէ, այլ նաև ժամանակի ու դժվարությունների միջով կապը պահպանելն է։