Դալլաքյան Մարիամ👼

1. Շատ ու շատ դարեր առաջ սաղար-ախիտ անտառում հանդիպեցին ծառերի ար-ա կաղնին ու հավքերի ար-ա արծիվը:

Շուրջը տարածած հզոր ճյուղերը՝ կանգնած էր կաղնին՝ ամբողջովին կանաչ, փար-ամ տերևներով զար-արված: Խրո-տ ու երկնահու- կաղնին իշխում էր բոլորի վրա՝ հաստաբեստ ճյուղերի հով-անու տակ պահելով անտառի՝ իր համեմատությամբ գա-ա- թվացող բնակիչներին:

Արծիվը՝ բարձրաբեր- քարակա-կա-ների, լերկ լեռնագագաթների վեհապան- տիրակալը, բացած

հսկայական թևերը, գիշատիչ աչքերով նայեց կաղնուն և մագիլներով բռնելով ճյուղերից՝ քմծիծաղով ասաց.

— Տեսնում եմ՝ հպարտ ես ու ա-բարտավան: Չլինի՞ կարծում ես, թե տիեզերքի տիրակալն ես: Նայի՛ր՝ ով է կանգնած քո առաջ, և խոնար-վի՛ր: Դարերն անգամ վախենում են ինձանից, և այն ժամանակ, երբ քո տեղում արմատներ- էլ չեն լինի, ես՝ ահեղ ար-աս երկնքի, դեռ կսավառնեմ բարձ-ունքներում:
— Մի՛ պարծենա այդպես,-  բա-բա-եց կաղնին՝ արհամար-անքով նայելով արծվի՝ կրակի պես բոցկլտուն աչքերին:

— Գոռո՛զ արծիվ, ժամանակը ցույց կտա:

1.Շարունակի՛ր և ամբողջացրո՛ւ կաղնու խոսքը՝ ուղղված արծվին:

— Գոռո՛զ արծիվ, ժամանակը ցույց կտա: Դու հպարտանում ես թևերով ու բարձունքներով, բայց խոնարհությունը քեզ անծանոթ է: Քո թևերը քեզ հեռու են տանում, իսկ իմ արմատները խորն են մտնում հողի մեջ՝ ամուր պահելով ինձ: Փոթորիկը կգա, և դու կփնտրես իմ ճյուղերը՝ ապաստան գտնելու համար: Հիշի՛ր՝ առանց անտառի դու միայն թափառող հավք ես, իսկ առանց քեզ անտառը դեռ կապրի:

2.Ի՞նչը դուր չեկավ քեզ արծվի պահվածքում և ինչո՞ւ: Կարծիքդ հիմնավորի՛ր 1 նախադասությամբ:

Ինձ դուր չեկավ արծվի գոռոզամտությունն ու արհամարհական վերաբերմունքը, որովհետև նա ծաղրում է կաղնուն՝ չգնահատելով նրա դարավոր իմաստությունն ու ուժը:

3.Տեքստում գործածված մագիլ, սավառնել, լերկ բառերին գրի՛ր երկուական հոմանիշ

մագիլ-ճանկ, ճիրան:

սավառնել-թռչել, սլանալ:

լերկ-անմազ, տկլոր:

Տեքստային նյութ — Ավետիք Իսահակյանը և արևմտահայ իրականությունը

• Կարդացածդ բանավոր ներկայացրո՛ւ, կարող ես նաև գրավոր վերապատմել:
• 
  Ավետիք Իսահակյանը և արևմտահայ իրականությունը
  Ավետիք Իսահակյանը հայ մեծ բանաստեղծ և գրող էր։ Նրա ստեղծագործություններում արտահայտված են սերը հայրենիքի հանդեպ, մարդու ապրումները, կարոտն ու տխրությունը։ Նա անդրադարձել է նաև հայ ժողովրդի ճակատագրին և արևմտահայության ծանր վիճակին։ Նրա գործերում կարևոր տեղ ունեն ազատության, արդարության և մարդկային զգացմունքների թեմաները։
• Առցանց բառարանների օգնությամբ բացատրել բանաստեղծությունների անծանոթ բառերը:
• Հակինթներ-թանկագին քար, սեգ-հպարտ, միամորիկ-մոր միակ զավակը, անձնվեր-ինչ որ բանին նվիրված լինել, ամոքեր-մեղմ, շաղաղ-դիակ, վճիտ-պարզ կամ մաքուր, զուլում-չար, դաժան։
• Տեղեկություններ քաղել Ռավեննայի և Ռեալտոյի կամուրջի մասին, բանավոր ներկայացնել:
• Ռավեննան քաղաք է Իտալիայում, որը հայտնի է իր հին շինություններով և գեղեցիկ խճանկարներով։ Ռիալտոյի կամուրջը գտնվում է Վենետիկում և քաղաքի ամենահայտնի կամուրջներից է։ Այն անցնում է Մեծ ջրանցքի վրայով և համարվում է Վենետիկի պատմական խորհրդանիշներից մեկը։ 
• Ի՞նչ եք կարծում, բանաստեղծությունը ինչո՞ւ է կոչում «Ռավեննայում»: Պատասխանը փորձեք հիմնավորել:
• Կարծում եմ բանաստեղծությունն այդպես է կոչվում, որովհետև Իսահակյանը ստեղծագործությունը գրել է հայրենիքից հեռու գտնվելու տարիներին։ Թեև նա գտնվում էր Իտալիայում, նրա մտքերն ու զգացմունքները կապված էին Հայաստանի հետ։ Արարատը բանաստեղծության մեջ խորհրդանշում է հայ ժողովրդի հավերժությունն ու անցած դժվարությունները։ 
• Կարդա՛ Իսահակյանի բանաստեղծությունները, ընտրի՛ր որևէ բանաստեղծություն կամ բանաստեղծություններ
• Գրավոր շարադրի՛ր՝ ինչ նյութերի ծանոթացար, ինչ իմացար Ավ. Իսահակյանի մասին:
• Ծանոթացա Ավետիք Իսահակյանի կյանքի, ստեղծագործությունների և արևմտահայ իրականության մասին նյութերին։ Իմացա, որ նա հայ մեծ բանաստեղծ և արձակագիր էր, որի ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունեն հայրենիքի, սիրո, կարոտի և մարդու ապրումների թեմաները։ Նա իր ստեղծագործություններով արտահայտել է նաև հայ ժողովրդի ցավն ու պատմական դժվարությունները։ 
• Կարդացածդ, տեսածդ կամ լսածդ բանավո՛ր ներկայացրու:
• Այս նախագծի շրջանակներում կարդացի Ավետիք Իսահակյանի բանաստեղծությունները և տեղեկություններ հավաքեցի Ռավեննայի ու Ռիալտոյի կամրջի մասին։ Ինձ հատկապես հետաքրքրեց «Ռավեննայում» բանաստեղծությունը, քանի որ այն ցույց է տալիս Արարատի մեծությունն ու հայ ժողովրդի պատմության երկար ճանապարհը։ Հասկացա, որ կյանքը ժամանակավոր է, իսկ հայրենիքի պատմությունն ու հիշողությունը շարունակում են հավերժ ապրել սերունդների հիշողությունների մեջ։
• Վերլուծի՛ր Ավ. Իսահակյանի՝ քեզ հատկապես դուր եկած բանաստեղծությունը կամ բանաստեղծությունները:

Մի մրահոն աղջիկ տեսա

Մի մրահոն աղջիկ տեսա
Ռիալտոնի կամուրջին,
Հորդ մազերը՝ գետ գիշերվան,
ԵՎ հակինթներ՝ականջին:

Աչքերը սեւ՝ արեւներ սեւ:
Արեւների պես անշեջ,
Գալարում էր մեջքը թեթեւ
Ծաղկանման շալի մեջ:

Աչքս դիպավ աչքի բոցին,
ՈՒ գլուխս կախեցի.
Ժպտաց ժպտով առեղկծվածի,
Հավերժական կանանցի:

Միամիտ չեմ՝ հավատամ քեզ.
Տառապանքս փորձ ունի. –
Մի մրահոն կույս էր քեզ պես,
Կոտորեց սիրտս պատանի…

Բանաստեղծությունը սիրո և ցավի անբաժանելիության մասին է. Ռիալտոյի կամուրջին տեսած աղջկա գեղեցկությունը Իսահակյանի մեջ արթնացնում է ոչ թե նոր սիրո հույս, այլ անցյալի վերքը, որովհետև մի ժամանակ նույնպիսի մի աղջիկ «կոտորեց սիրտս պատանի»։ Աղջիկը ներկայացվում է որպես «հավերժական կանանցի»՝ գիշերվա գետի պես հոսող ու արևի պես անմար, այսինքն՝ ոչ թե անհատ, այլ կրկնվող հավերժական սկզբունք։ Այդ պատճառով հանդիպումը դառնում է ճանաչում, ոչ թե հայտնություն: Իսահակյանը զգուշանում է, բայց չի կարողանում չտեսնել գեղեցկությունը։ Գաղափարը պարզ է՝ սերը չի մոռացվում, այն նորից է ճանաչվում նույն դեմքի մեջ, և հենց այդ անխուսափելի կրկնությունն է մարդկային տառապանքի ու գեղեցկության աղբյուրը։

Ռավեննայում

Արարատի ծեր կատարին
Դար է եկել, վայրկյանի պես,
Ու անցել:

Անհուն թվով կայծակների
Սուրն է բեկվել ադամանդին,
Ու անցել:

Մահախուճապ սերունդների
Աչքն է դիպել լույս գագաթին,
Ու անցել:

Հերթը հիմա քոնն է մի պահ.
Դու էլ նայիր սեգ ճակատին,
Ու անցիր…

* * *
Թաթիկներըդ լուսեղեն —
Լույս-թըռչնիկներ դրախտի.
Ճաճաչներով ոսկեղեն
Բույն կհյուսեն նոր բախտի։

Զմրուխտ թասով գինի ես,
Բույրըդ աշխարք է առել.

Շուրթըս դիպավ շրթունքիդ
Աշխարքիս տերն եմ դառել։

Մազերըդ մեղմ փայելով՝
Ինքս ինձեն հեռացա,
Աչերիդ մէջ նայելով՝
Ողջ տիեզերք մոռացա…
* * *
Օտա՜ր, ամայի՜ ճամփեքի վրա
Իմ քարավանըս մեղմ կըղողանջե.
Կանգնի՛ր, քարավանս, ինձի կըթվա,
Թե հայրենիքես ինձ մարդ կըկանչե:

Բայց լուռ է շուրջըս ու շըշուկ չըկա
Արևա՛ռ, անդո՛րր այս անապատում.
Ա՜խ, հայրենիքըս ինձ խորթ է հիմա,
Ու քնքուշ սերըս ուրիշի գրկում:

Կընոջ համբույրին է՛լ չեմ հավատա,
Շուտ կըմոռանա նա վառ արցունքներ.
Շարժվի՛ր, քարավանս, ինձ ո՞վ ձայն կըտա,
իտցի՛ր, լուսնի տակ չըկա ուխտ ևսեր:

Գընա՛, քարավանս, ինձ հետդ քա՜շ տուր
Օտար, ամայի ճամփեքի վրա.
Ուրտեղ կհոգնիս` գըլուխըս վար դիր
Ժեռ-քարերի մեջ, փըշերի վըրա…

Այս ստեղծագործությունը մարդու ուղղու մասին է: Ամեն ինչ անցողիկ է, և մարդ ի վերջո մնում է միայնակ։ Արարատի «ծեր կատարին» դարերն անցնում են «վայրկյանի պես», սերունդները նայում են գագաթին ու անցնում, ուստի Իսահակյանը ընթերցողին հրավիրում է նույն ճակատագրին։ Սերը կարճ պահի պատրանք է ` սիրելիի հպումից հետո մարդ դառնում է «աշխարհիս տեր», բայց դա չի փրկում միայնությունից։ Օտար ճամփի վրա քարավանը լսում է հայրենիքի ձայնը, սակայն հայրենիքը «խորթ է հիմա», սերը՝ ուրիշի գրկում, և «լուսնի տակ չկա ուխտ և սեր»։ Հուսահատության գագաթին մարդը մնում է միայն քարավանի հետ՝ պատրաստ գլուխը դնելու քարերի ու փշերի վրա։ Գաղափարը՝ սիրո ու հայրենիքի կորստից բացահայտված մարդկային միայնությունն է. այն, ինչ հավերժ էր թվում, անցողիկ է, և մնում է միայն ճանապարհը՝ առանց տան ու հավատքի։