Դալլաքյան Մարիամ👼

Առաջին նկարը որը ես կհամարեմ գեղեցիկ դա Վինսենտ վան Գոգի «Աստղային գիշերն» է:Նկարում պատկերված է գիշեր, որը կարծես թե կենդանի լինի` մեղմ քամին, լուսնի ուղեկցությունը, գիշերային քաղաքը, իսկ գույների հավասարակշռությունը ավելի է գեղեցկ դարձնում այն: Հաստ վրծնահարվածները կարծես տալիս են նկարին իր յուրահատուկ մթնոլորտը, ռիթմը և շունչը:

«Վեներայի ծնունդը» – Սանդրո Բոտիչելի: Ես համարում եմ այս նկարը գեղեցիկ նրա նուրբ և թեթև լինելու համար:Նկարի մեջտեղում պատկերված է սիրո և գեղեցկության թագուհին ` Վեներան: Նա պատկերված է շատ նուրբ և անմեղ տեսքով, նրա երկար ոսկեգույն մազերը, նուրբ դիմագծերը և պարծապես նրա դեմքի արտահայտությունը:Նրա դեմքը տխուր ու մտախոհ է, կարծես ինքն էլ չգիտի, թե ուր է գնում։ Շուրջը ամեն ինչ շարժման մեջ է՝ քամին փչում է մազերը, ծաղիկներ են թափվում, իսկ նա կանգնած է խեցու վրա՝ անշարժ ու հանգիստ։Վեներան պատկերված է ոչ թե որպես աստվածուհի, այլ որպես մի աղջիկ, որը նոր է ծնվել ծովի փրփուրից ու ամաչկոտ ձեռքերով ծածկում է ինքն իրեն:

Հաջորդ նկարը, որը ես համարում եմ գեղեցիկ, դա Կլոդ Մոնեի «Ջրաշուշաններ» նկարն է: Ինձ դուր է գալիս այս նկարի խաղաղ և հանգիստ մթնոլորտը: Այն փաստը, որ նկարի մեջ բացակայում են կոպիտ վրձնահարվածները` ավելի նուրբ է դարձնում նկարը: Կարծես նկարիչը նկարել է ոչ թե իր տեսած ծաղկավոր լճակը, այլ այդ լճակին նայելով ստացած զգացմունքները: Իսկ լույսը ընկնում է այնպես, որ չես հասկանում, որտեղէ վերջանում ջուրը, իսկ որտեղ է սկսում երկինքը:

Մյուս նկարը նույնպես նկարել է Կլոդ Մոնեն: Նկարում պատկերված են արևածաղիկներ մի գունեղ և գեղեցիծ վազի մեջ: Արևածծաղիկները այնքան պայծառ են, որ կարծես ամեն մեկը մի փոքրիկ և լուսավոր արև լինի: Իսկ նկարի գունեղությունը այդպես էլ ուզում է փոխանցել նայողին իր ամբողջ դրական էներգիան:

Վերջին նկարը, որը ինձ դուր է գալիս, դա Ալեքսանդր Կանաբելի <<Ընկած հրեշտակը>> կտավն է։ Կտավը գեղեցիկ է նախևառաջ հրեշտակի առեղծվածային հայացքով, որը միաժամանակ հպարտ և խոցելի է։ Նրա կեցվածքը քանդակային է ու ներդաշնակ, իսկ մուգ ֆոնի վրա լուսավորված մաշկը ընդգծում է նրա գեղեցկությունը։ Կաբանելի նուրբ վրձնահարվածները կտավին տալիս են անսովոր քնքշություն։ Ամենակարևորը այն է, որ կտավը ընկած հրեշտակին ներկայացնում է առանց ողբերգության՝ որպես ազատության ու ներքին ուժի խորհրդանիշ։

Մոդերմիզմի և պոստմոդեռնիզմի ժամանակաշրջաններում արվեստագետները լիովին փոխեցին «գեղեցիկի» հասկացուոյունը՝ հրաժարվելով այն գաղափարից, որ արվեստը պետք է լինի պարզապես հաճելի, սիրուն կամ չափազանց պարզ:

Մոդերնիզմի ժամանակ (19-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի կեսեր) մարդիկ հոգնել էին հին ու ավանդական կանոններից և որոշեցին ստեղծել լիովին նորը։ Նրանց համար գեղեցիկը դարձավ իրերի ներքիը, մարդու ներքին խնդիրները ու գաղափարները, այլ ոչ թե միայն արտաքին տեսքը։ Մոդեռմիզմի արվեստը կարող է նաև մի փոքր տարորինակ և սպեցեֆիկ թվալ:Գրողները սկսեցին օգտագործել պարզ գծեր, երկրաչափական պատկերներ ու անսովոր ձևեր։ Մոդերմիստները շատ լուրջ էին վերաբերվում իրենց գործին:Նրանք հավատում էին, որ արվեստի միջոցով կարող են գտնել կյանքիի իրական ճշմարտությունը, բայց նրանց ստեղծած «գեղեցիկը» հաճախ բարդ էր և շատերը դժվար էին հասկանում դրանց իմաստը:

Դրանից հետո եկավ պոստմոդեռնիզմը (20-րդ դարի երկրորդ կեսից մինչև մեր օրերը), որը քանդեց նաև մոդերմիստների սահմանները։ Պոստմոդեռնիստները համարեցին, որ աշխարհում ամեն ինչ արդեն ստեղծվել է, և նոր բան հնարելն անհնար է, քանի որ պետք չէ ամեն ինչին այդքան լուրջ վերաբերվել։ Նրանց ձեռքում գեղեցիկը դարձավ հարաբերական ու վերածվեց մի հետաքրքիր խաղի։ Նրանք ջնջեցին «բարձր» ու «ցածր» արվեստի սահմանները՝ իրար խառնելով անցյալի ոճերը, գովազդը, կոմիքսներն ու ամենօրյա կենցաղային իրերը։ Այսպիսով, եթե մոդերմիզմը լրջորեն փնտրում էր գեղեցկության նոր ու կատարյալ ձևեր, ապա պոստմոդեռնիզմը թույլ տվեց, որ ամեն ինչ համարվի գեղեցիկ՝ նայած թե ինչ անկյունից ես նայում և ինչպես ես կատակում կամ խաղում այդ գաղափարի հետ։