Տվյալ պահին ես կարդում եմ Ագաթա Քրիստիի «Հինգ խոզուկները»: Այն Ագաթա Քրիստիի ամենահայտնի և հոգեբանորեն ամենախոր վեպերից մեկն է՝ Էրքյուլ Պուարոյի գլխավորությամբ։ Գիրքը պատմում է մի հին սպանության մասին, որը տեղի է ունեցել տասնվեց տարի առաջ, և որը վերաբացվում է, երբ մեղադրյալի դուստրը խնդրում է Պուարոյին վերաքննել գործը՝ հավատալով, որ իր մայրն անմեղ է։
Վեպի առանձնահատկությունը նրա կառուցվածքն է: Առաջին մասում Պուարոն հարցազրույց է անցկացնում գործով ներգրավված հինգ հիմնական կերպարների հետ, որոնցից յուրաքանչյուրը տալիս է իր տարբերակը անցյալի իրադարձությունների մասին։ Երկրորդ մասում՝ տասնվեց տարի առաջվա օրագրերի և հիշողությունների միջոցով, ընթերցողը աստիճանաբար բացահայտում է ճշմարտությունը։
Սա Ագաթա Քրիստիի այն սակավաթիվ գործերից է, որտեղ շեշտը դրված է ոչ թե ալիբիների և ֆիզիկական ապացույցների, այլ կերպարների հոգեբանության, մոտիվացիայի և մարդկային հարաբերությունների վրա։ Այստեղից էլ բխում է գրքի անվանումը՝ մանկական «Հինգ փոքրիկ խոզուկները» ոտանավորից, որտեղ յուրաքանչյուր խոզուկ խորհրդանշում է կասկածյալներից մեկին: Քանի որ նոր եմ սկսոլ կարդալ այս գիրքը, դեռ կոնկրետ չեմ կարող ասել թե ինչպիսին է այն և ինչ հետաքրքիր բաներ են այնտեղ տեղի ունենում:
