Անտառում
«Անտառում» – Սահյանի համար անտառը մի տեղ է, որտեղ մարդը կարող է հանգստանալ ու լսել ինքն իրեն։ Այստեղ ամեն ինչ շնչում է՝ ծառերը, քարերը, կենդանիները։ Հեղինակն ասում է, որ բնության մեջ մարդն ավելի մաքուր ու անկեղծ է դառնում։
Մասրենի
Բանաստեղծությունը ներկայացնում է մասրենին որպես մենակ ու լքված մարդու խորհրդանիշ, որն ունի ներքին ջերմություն, բայց մնում է չգնահատված։ Նրա «փշոտ քնքշանքը» ցույց է տալիս, որ արտաքին դժվարության տակ թաքնված է սեր։ Հիմնական միտքն այն է, որ շատ արժեքավոր էակներ աշխարհում մնում են անտեսված ու միայնակ։
Անունդ տալիս
Այս բանաստեղծությունում Սահյանը խոսում է Հայսատանի հետ և նկարագրում է այն: Հիշում է իր Հայ ժողովրդին, մի ժայռի մեջ գտնվող տուն, հին կամուրջ, որտեղ ծիծեռնակը բույն է ստեղծել, թեքված մատուռ, բեկված սյան տաճար։ Սա ոչ թե մեծ ու աղմկոտ հայրենիք է, այլ սրտին մոտ ու հոգեհարազատ։
Դալլաքյան Մարիամ👼 