Ավելորդը

1. Դո՛ւրս գրիր անհասկանալի բառերը և բացատրի՛ր։

2. Բնութագրի՛ր Հաճի աղային։

Հաճի աղան հակասական կերպար է․ արտաքինից նա կարգապահ, խնայող, աշխատասեր ու ընտանիքի հոգսերով ապրող մարդ է։ Սակայն նրա ներաշխարհում իշխում են սառնասրտությունն ու եսասիրությունը։ Նա մարդկանց գնահատում է օգտակարության չափանիշով՝ մոռանալով մարդկային արժանապատվության և հոգևոր արժեքների մասին։ Նրա համար կարևորը նյութական ապահովությունն է, իսկ մարդկային զգացմունքները, կարեկցանքը՝ երկրորդական։ Այդ պատճառով էլ նա կարողանում է նույնիսկ իր հարազատ քրոջը ընկալել որպես «ավելորդ»։

3. Ներկայացրո՛ւ քո վերաբերմունքը Հաճի աղայի արարքի վերաբերյալ։

Հաճի աղայի արարքը ոչ միայն սխալ է, այլև խորապես անմարդկային։ Դա այն պահն է, երբ մարդը կորցնում է իր մարդ լինելը և դառնում հաշվարկող էակ։ Նրա որոշումը՝ թողնել հիվանդ քրոջը վտանգի մեջ, արդարացում չունի, քանի որ նույնիսկ կյանքի ամենածանր իրավիճակներում մարդը չպետք է հրաժարվի իր բարոյական արժեքներից։ Միևնույն ժամանակ, այս արարքը ստիպում է մտածել, թե որքան հեշտ է վախի և նյութական կորստի վտանգի տակ մարդուն մոռանալ իր խղճի մասին։ Կարծում եմ, ես էլ որոշ չափով եսակենտրոն մարդ եմ, սակայն նման կերպ վարվելը կարծում եմ արժեքների և խղճի սահմաններից դուրս է։

4. Մեկնաբանի՛ր ստեղծագործության ավարտը։

Պատմվածքի ավարտը ողբերգական է, բայց նաև խորը իմաստ ունի։ Հաճի աղայի խելագարությունը պատահական չէ․ դա ներքին պատիժ է։ Երբ մարդը դավաճանում է իր խղճին, այդ դավաճանությունը չի անհետանում, այլ վերադառնում է որպես հոգեկան տանջանք, իսկ դա երբեմն ֆիզիկական ցավից ավելի անտանել է։ Նրա խելագարությունը խորհրդանշում է այն, որ մարդկային մեղքը չի մնում անպատիժ․ եթե մարդն արտաքուստ չի ենթարկվում պատասպանատվությամբ, ապա ներքին զգացումները տալիս են իրենց հարվածը։ Այսպիսով, ավարտը ցույց է տալիս, որ խիղճը ամենախիստ դատավորն է։

5. Ինչո՞ւ է ստեղծագործությունը կոչվում ,,Ավելորդը,, ։

«Ավելորդը» բառը այստեղ ունի խոր իմաստ։ Սկզբում թվում է, թե ավելորդը հիվանդ կինն է, որը չի կարող աշխատել և օգուտ տալ։ Ստեղծագործությունը բացահայտում է, որ աշխարհում ավելորդ մարդ չկա․ ավելորդ կարող է լինել միայն անտարբերությունն ու դաժանությունը։

6. Ո՞րն է ստեղծագործության գաղափարը, ի՞նչ է ուզում ասել հեղինակը։

Պատմվածքի գաղափարը մարդկային արժեքների կարևորությունն է։ Հեղինակը ցույց է տալիս, որ նյութականը երբեք չի կարող փոխարինել մարդկայինին։ Մարդու իսկական արժեքը չափվում է ոչ թե նրա ունեցածով, այլ նրա վերաբերմունքով դեպի ուրիշները։ Ստեղծագործությունը հիշեցնում է, որ յուրաքանչյուր մարդ անփոխարինելի է, և որևէ մեկին «ավելորդ» համարելը նշանակում է չհասկանալ կյանքի էությունը, չգնահատել ունեցածը։ Մարդկային կյանքը հաշվարկի ենթակա չէ․ այն արժեք է ինքնին։ Հեղինակը կարծես ասում է, երբ մարդը սկսում է մարդկանց բաժանել պետքականների և ավելորդների, այդ պահին ինքը կորցնում է իր մարդկայնությունը։ Իսկ երբ կորցնում է մարդկայնությունը, նա արդեն կորցնում է ամեն, եթե անգամ արտաքուստ թվում է, թե փրկել է իր կյանքը կամ